Opinie sądów skarbowych na terapeutów masażu i kierowców ciężarówek
Sąd podatkowy Przypadek 1: terapeuci masażu
Masażyści, kosmetolodzy i technicy paznokci (usługodawcy) prowadzili działalność na terenie uzdrowiska. Zostali oni obciążeni cotygodniowym "czynszem za stoisko" równym około 80 USD lub 25 procent dochodu brutto jednostki.
Niektórzy pracowali na pełny etat, inni na część etatu.
Czasami właściciel nie pobierał opłaty za wynajem kabiny, jeśli usługodawca był nowy, a czasami czynsz za stoisko nie był naliczany, jeśli usługodawca był nieobecny przez tydzień. Usługodawcy mogli swobodnie wchodzić i wychodzić, jak chcieli; większość miała klucze do spa.
Klienci umawiali się na spotkanie z recepcjonistą. Klienci mogą zażądać określonego usługodawcy; inni poprosili o czas i otrzymali dostępnego usługodawcę. Płatności dokonywano w recepcji i rejestrowano dla każdego usługodawcy.
Niektórzy dostawcy usług otrzymywali pisemne umowy, niektórzy nie. Byli zobowiązani do posiadania określonych licencji i płacili za własny trening.
Usługodawcy mogą pobierać dowolną stawkę, którą chcieli, i mogą oferować zniżki lub bezpłatne usługi. Usługodawcy zapewnili własne dostawy lub mogli je nabyć w spa.
Nie złożono żadnych formularzy W-2 (dotyczących zgłaszania płac pracowniczych) dla usługodawców, a rekompensata nie została zarejestrowana na formularzu 941 (Kwartalny raport podatkowy dotyczący zatrudnienia) na lata, o których mowa.
Decyzja sądu podatkowego
Sąd skarbowy stwierdził, że usługodawcy nie byli pracownikami, ale byli w rzeczywistości niezależnymi kontrahentami, stwierdzając, że:
czynniki wskazujące na autonomię usługodawców nad czynnikami wskazującymi na ich kontrolę przez składających petycje.
Czynniki, z których korzysta IRS w celu ustalenia, czy pracownik jest pracownikiem lub niezależnym kontrahentem, znajdują się w tym przypadku w kolumnie "niezależny kontrahent"; na przykład płatność, zapewnianie własnych dostaw, ustalanie własnych godzin, płacenie za własne wykształcenie i ustalanie kwot pobieranych od klientów.
Sąd podatkowy Sprawa 2: Sprawa firmy przewozowej
Firma (nazwijmy to "P Trucking") posiadała ciężarówki, które zostały wynajęte innej firmie. P Kierowcy byli zobowiązani do zapewnienia kierowców, a także do kierowania, nadzorowania, opłacania, dyscypliny i rozładowywania. P Przewożenie samochodów oznaczało dni i godziny dziennie, w których pracowali kierowcy, oraz kolejność odbioru i dostawy. Firma musiała również monitorować komercyjne prawa jazdy kierowców.
P Umowa Trucking z każdym kierowcą wyraźnie stwierdzała, że kierowca był niezależnym wykonawcą, a nie pracownikiem, a P Trucking "nie może kierować [kierowcą] w żaden sposób." P Trucking zapłacił kierowcom określoną część wynagrodzenia brutto za ładunek. Nie byli zobowiązani do pracy w żadnym dniu ani na trasie, a umowa mogła zostać rozwiązana przez którąkolwiek ze stron w dowolnym momencie. Kierowcy zapłacili za własne rękawiczki, narzędzia ręczne, posiłki i opłaty drogowe. P Przewożenie samochodu ciężarowego za wszystkie ciężarówki i związane z nimi koszty eksploatacji i utrzymania ciężarówki. Firma P Trucking nie wyznaczyła dokładnych tras przejętych przez kierowców, o ile wykonano dostawy. Kierowcy zgodzili się być odpowiedzialni za opłacanie podatków dochodowych, ubezpieczeń społecznych / Medicare i rekompensaty dla bezrobotnych; otrzymali formularz 1099 od P Trucking.
Oto czynniki, które Sąd Podatkowy poddał analizie przy podejmowaniu decyzji:
- Kontrola . P Trucking kontrolował pracę kierowców. Jedynymi wyborami dokonywanymi przez kierowców były wybór tras i ich opłata za przejazd. Sąd skarbowy stwierdził, że firma P Trucking miała prawo kontrolować pracę kierowców, nawet jeśli nie skorzystała z tego prawa w niektórych przypadkach. Trybunał stwierdził, że czynnik ten wskazuje na status pracownika.
- Własność narzędzi i sprzętu roboczego. Kierowcy nie byli właścicielami ciężarówek ani innego sprzętu potrzebnego do ich pracy. Kierowcy posiadali jedynie narzędzia, które Trybunał uznał za "nieistotne" w porównaniu z kosztami samochodów ciężarowych. Czynnik ten wskazywał również na status pracownika.
- Ryzyko utraty (inwestycja lub zadłużenie). Kierowcy nie mieli zadłużenia, ponieważ nie mieli prawa własności. Nie mieli też żadnych inwestycji w biznes, którym groziłyby straty. Jest to istotny czynnik przemawiający za statusem pracownika.
- Prawo do wypowiedzenia. P Trucking miał prawo zerwać związek w dowolnym momencie, podobnie jak kierowcy ciężarówek. Trybunał stwierdził, że ten czynnik pokazał, że kierowcy ciężarówek byli pracownikami.
- Integracja z biznesem. Praca niezależnych wykonawców jest często peryferyjna dla biznesu; na przykład firma komputerowa zatrudnia usługi sprzątania (niezależny wykonawca). Ponieważ praca kierowców była integralną częścią przedsiębiorstwa, Trybunał stwierdził, że wskazano na stosunek pracodawca-pracownik.
- Charakter związku (stały lub przejściowy). Niezależni kontrahenci mają przejściowy związek z firmą, pracują tylko okazjonalnie, a nie regularnie. Kierowcy byli stałymi pracownikami, pracowali cały czas, mimo że mieli prawo odmówić pracy. Trybunał stwierdził, że jest to kolejny czynnik wskazujący, że są pracownikami.
- Istnienie umowy. Sąd Skarbowy odnotował pisemną umowę "niezależnego kontrahenta" pomiędzy P Trucking a kierowcami, ale stwierdził, że umowa została unieważniona przez inne czynniki.
Określenie Trybunału
Jak można się domyślić na podstawie ich oświadczeń w każdym punkcie, sąd podatkowy stwierdził, że kierowcy byli "pracownikami prawa zwyczajowego", a wypłacane im płatności były płacowe i podlegały federalnym podatkom pracy. Należy pamiętać, że istnienie umowy nie wystarczy. IRS i sąd podatkowy analizują wiele czynników określających status pracownika lub niezależnego kontrahenta.
Zastrzeżenie: Informacje w tym artykule i na tej stronie są przeznaczone do ogólnych celów i nie stanowią porady podatkowej. IRS i sąd podatkowy rozpatrują każdy przypadek osobno, a każdy przypadek jest inny. Jeśli zastanawiasz się, czy pracownicy zostali błędnie zaklasyfikowani, możesz poprosić o ustalenie IRS, składając formularz SS-8 .
Odniesienia: TC Memo 2010-239 , TC Memo 2007-66